ตั้งแต่ตัดสินใจมารับบทบาท (รับจ้าง) สอนหนังสือที่นี่ก็มีแต่เมื่อวานนี่ล่ะค่ะที่มีความรู้สึกว่าระทึกมากกก..ก็ด้วยความที่ว่าเด็กๆในโอวาทของเรา (เด็กๆที่เราสอน) ส่วนใหญ่จะเป็นเด็กผู้หญิงซะมากกว่า เรื่องราวทะโมนแต่ไม่น่ารักเลยไม่ค่อยจะมี ในเหตุการณ์ปกติสุขเราก็ค่อนข้างเป็นครูใจดี (ดีมากพอที่จะทำให้เด็กๆ พวกนั้นไม่เกรงใจ ในบางโอกาส)
และเมื่อวานนี้มีการสอบกลางภาคเกิดขึ้น เราได้รับมอบหมายให้ไปคุมวิชาเคมีสำหรับวิศวกรที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ (แน่นอนค่ะ..เป็นคณะที่เราไม่เคยเข้าไปเลยเพราะส่วนใหญ่เด็กๆ จะต้องเดินทางมาเรียนที่ตึกเอง) และที่สำคัญเด็กๆกลุ่มนี้เราเองก็ไม่เคยสอนด้วย แต่ก็รับรู้กันว่าคุณครูคนสวยคนนี้สอนวิชาเคมี พอถึงเวลาสอบ(จะมีอาจารย์คุมสอบ 2 ท่าน ต่อนักศึกษา 30-70 คน ถ้านักศึกษามากกว่านั้นก็ต้องเพิ่มอาจารย์คุมไป) ก็จะมีเราและเพื่อนชายผู้น่ารักอีกหนึ่งคนไปคุม พอเริ่มทำข้อสอบ เรา 2 คนก็ประกาศไปแล้วใครเอาโพยเข้าไปให้เอาออกไปหรือเก็บดีๆ นะ...จบไปรอบแรก..พอทำข้อสอบไปได้ 15 นาทีเริ่มเห็นพฤติกรรมแปลกๆ ก็แหมข้อสอบทำหน้าบรรยายแต่กดเครื่องคิดเลขยิกเลย เลยปรึกษากันระหว่างเรา (คนคุมสอบ) เอางี้ ประกาศอีกสอบใครMemory อะไรในเครื่องคิดเลขจงลบซะ ประเดี๋ยวครูจะเดินตรวจ เชื่อมั้ยคะ คนที่มีเครื่องคิดเลขไฮโซ (คือสามารถ mem ได้) มีแค่ 1 คน เท่านั้น ที่ไม่ mem อะไรไว้ ที่เหลือ ไม่รอด เราเลยใช้ดินสอกดที่ถือมาด้วยกด reset หลังเครื่องกันมันส์ กดไปก็ได้ยินเสียงโวยวายตามหลังว่า "ทีนี้กรูจะทำงัยวะเนี่ย..ทำต่อไม่ถูกแล้ว..." อยากเหลือเกินค่ะ ที่จะหันกลับไปบอกว่า "ทำใจงัยลูก" และเราก็เดินไปจนถึงเด็กคนหนึ่งเค้ารีบบอกว่า "เครื่องรุ่นนี้ mem ไม่ได้ครับ" เราก็.."อืมมม.." แล้วก็เดินผ่านไป เดินจนครบทุกโต๊ะ จากนั้นเรากะเพื่อนก็แยกกันไปนั่งคนละมุม ผ่านไปอีก 1 ชั่วโมงเพื่อนเราก็เดินมาหาเรา ซึ่งเราก็คุยกันเรื่องแฮรี่ พอตเตอร์ (จองกันรึยังคะ คุณๆ) คุยกันไม่ถึง 2 นาทีอยู่ๆก็มีกระดาษในหนึ่งพับทบไป-มาเหลือขนาด 4 คูณ 6 ซม. ร่อนลงมาที่พื้นตรงหน้าเราสองคน มองหน้ากันสิคะ มันมาจากไหน ว่าแล้วเพื่อนเราก็เดินไปหยิบมันขึ้นมาแล้วมองหน้า (คนที่เรารู้ว่าใครเป็น) เจ้าของ..."ไม่ใช่ของผม"
เพื่อนเรา.."งั้นของใคร ของคุณเหรอ (หันไปถามคนข้างหลัง)"
เจ้าของ.."มันไม่ใช่ของผมครับ"
เพื่อนเรา.."ผมเทียบลายมือแล้ว..เหมือนกันเดี๊ย"
ไม่รอช้าเพื่อนเราจัดแจงลงบันทึก พร้อมทั้งให้นักศึกษาคนนั้นลงลายมือชื่อเป็นการยอมรับ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เด็กคนนั้นยังคงนั่งอยู่กับที่ ไม่เขียนอะไรต่อและไม่ลุกจากเก้าอี้ด้วย อาจจะเป็นเพราะตามมาตรการของมหาวิทยาลัย "ได้ F เฉพาะวิชาและพักการเรียนทั้งเทอม" มันยิ่งใหญ่อยู่นะคะ เราเองไม่ได้เกิดมาเพื่อจะเป็นครูหรอกนะ แต่พอเจอเรื่องแบบนี้เรารู้สึกหดหู่ใจบอกไม่ถูก
เรื่องแบบนี้มีกันทุกเทอมค่ะ ตามคำบอกเล่าของรุ่นพี่ แต่สำหรับเด็กคนนี้ เราว่าถึงคราวซวยของมันค่ะ คิดดูสิเค้าตรวจเครื่องคิดเลขกันโครมๆ เค้าดันรอดการตรวจจากเราไปได้ แต่ดั๊น..มาทำโพยหล่นซะนี่ ซวยสุดๆ
