เวลาทุกข์ใจ

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

แต่ก่อนตอนเด็กๆ เวลามีเรื่องทุกข์ใจ เรามักจะคิดว่าเอาเหอะเดี๋ยวก็นอนแล้ว อีกเดี๋ยวก็เช้า แล้วเดี๋ยวมันก็ดีขึ้น...แล้วมันก็ดีขึ้นจริงๆ..ไม่รู้สิ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่มันดีขึ้นจริงๆ นะ แต่เดี๋ยวนี้สงสัยความทุกข์มันจะโตตามตัวนะ นอนแล้ว ตื่นแล้ว มันก็ไม่หายไป..เฮ้อ..สงสัยต้องหาวิธีใหม่แล้ว...

ถึงคราว..ซวย..

ตั้งแต่ตัดสินใจมารับบทบาท (รับจ้าง) สอนหนังสือที่นี่ก็มีแต่เมื่อวานนี่ล่ะค่ะที่มีความรู้สึกว่าระทึกมากกก..ก็ด้วยความที่ว่าเด็กๆในโอวาทของเรา (เด็กๆที่เราสอน) ส่วนใหญ่จะเป็นเด็กผู้หญิงซะมากกว่า เรื่องราวทะโมนแต่ไม่น่ารักเลยไม่ค่อยจะมี ในเหตุการณ์ปกติสุขเราก็ค่อนข้างเป็นครูใจดี (ดีมากพอที่จะทำให้เด็กๆ พวกนั้นไม่เกรงใจ ในบางโอกาส)

และเมื่อวานนี้มีการสอบกลางภาคเกิดขึ้น เราได้รับมอบหมายให้ไปคุมวิชาเคมีสำหรับวิศวกรที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ (แน่นอนค่ะ..เป็นคณะที่เราไม่เคยเข้าไปเลยเพราะส่วนใหญ่เด็กๆ จะต้องเดินทางมาเรียนที่ตึกเอง) และที่สำคัญเด็กๆกลุ่มนี้เราเองก็ไม่เคยสอนด้วย แต่ก็รับรู้กันว่าคุณครูคนสวยคนนี้สอนวิชาเคมี พอถึงเวลาสอบ(จะมีอาจารย์คุมสอบ 2 ท่าน ต่อนักศึกษา 30-70 คน ถ้านักศึกษามากกว่านั้นก็ต้องเพิ่มอาจารย์คุมไป) ก็จะมีเราและเพื่อนชายผู้น่ารักอีกหนึ่งคนไปคุม พอเริ่มทำข้อสอบ เรา 2 คนก็ประกาศไปแล้วใครเอาโพยเข้าไปให้เอาออกไปหรือเก็บดีๆ นะ...จบไปรอบแรก..พอทำข้อสอบไปได้ 15 นาทีเริ่มเห็นพฤติกรรมแปลกๆ ก็แหมข้อสอบทำหน้าบรรยายแต่กดเครื่องคิดเลขยิกเลย เลยปรึกษากันระหว่างเรา (คนคุมสอบ) เอางี้ ประกาศอีกสอบใครMemory อะไรในเครื่องคิดเลขจงลบซะ ประเดี๋ยวครูจะเดินตรวจ เชื่อมั้ยคะ คนที่มีเครื่องคิดเลขไฮโซ (คือสามารถ mem ได้) มีแค่ 1 คน เท่านั้น ที่ไม่ mem อะไรไว้ ที่เหลือ ไม่รอด เราเลยใช้ดินสอกดที่ถือมาด้วยกด reset หลังเครื่องกันมันส์ กดไปก็ได้ยินเสียงโวยวายตามหลังว่า "ทีนี้กรูจะทำงัยวะเนี่ย..ทำต่อไม่ถูกแล้ว..." อยากเหลือเกินค่ะ ที่จะหันกลับไปบอกว่า "ทำใจงัยลูก" และเราก็เดินไปจนถึงเด็กคนหนึ่งเค้ารีบบอกว่า "เครื่องรุ่นนี้ mem ไม่ได้ครับ" เราก็.."อืมมม.." แล้วก็เดินผ่านไป เดินจนครบทุกโต๊ะ จากนั้นเรากะเพื่อนก็แยกกันไปนั่งคนละมุม ผ่านไปอีก 1 ชั่วโมงเพื่อนเราก็เดินมาหาเรา ซึ่งเราก็คุยกันเรื่องแฮรี่ พอตเตอร์ (จองกันรึยังคะ คุณๆ) คุยกันไม่ถึง 2 นาทีอยู่ๆก็มีกระดาษในหนึ่งพับทบไป-มาเหลือขนาด 4 คูณ 6 ซม. ร่อนลงมาที่พื้นตรงหน้าเราสองคน มองหน้ากันสิคะ มันมาจากไหน ว่าแล้วเพื่อนเราก็เดินไปหยิบมันขึ้นมาแล้วมองหน้า (คนที่เรารู้ว่าใครเป็น) เจ้าของ..."ไม่ใช่ของผม"
เพื่อนเรา.."งั้นของใคร ของคุณเหรอ (หันไปถามคนข้างหลัง)"
เจ้าของ.."มันไม่ใช่ของผมครับ"
เพื่อนเรา.."ผมเทียบลายมือแล้ว..เหมือนกันเดี๊ย"

ไม่รอช้าเพื่อนเราจัดแจงลงบันทึก พร้อมทั้งให้นักศึกษาคนนั้นลงลายมือชื่อเป็นการยอมรับ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เด็กคนนั้นยังคงนั่งอยู่กับที่ ไม่เขียนอะไรต่อและไม่ลุกจากเก้าอี้ด้วย อาจจะเป็นเพราะตามมาตรการของมหาวิทยาลัย "ได้ F เฉพาะวิชาและพักการเรียนทั้งเทอม" มันยิ่งใหญ่อยู่นะคะ เราเองไม่ได้เกิดมาเพื่อจะเป็นครูหรอกนะ แต่พอเจอเรื่องแบบนี้เรารู้สึกหดหู่ใจบอกไม่ถูก

เรื่องแบบนี้มีกันทุกเทอมค่ะ ตามคำบอกเล่าของรุ่นพี่ แต่สำหรับเด็กคนนี้ เราว่าถึงคราวซวยของมันค่ะ คิดดูสิเค้าตรวจเครื่องคิดเลขกันโครมๆ เค้าดันรอดการตรวจจากเราไปได้ แต่ดั๊น..มาทำโพยหล่นซะนี่ ซวยสุดๆ

..กำลังดำเนินการต่อ..

ทิ้งระยะห่างจากบทความแรกนานมากๆ เลยนะคะ

แต่ยอมรับตามตรงค่ะว่า...

ตอนนี้เรายังไม่สามารถลงบทความใหม่ได้เต็มๆ

กำลังครึ่งๆ กลางๆ หาทางลงไม่เจอ....

.....แต่คิดว่าน่าจะได้ในเร็วนี้ค่ะ

บทความแรก

อันที่จริงแล้วเราเองก็ไม่ใช่จะมีเวลาว่างมากมายอะไรที่ได้มานั่งเปิดคอมพิวเตอร์
ต่ออินเตอร์เนต (ที่ช้าแสนช้า..เพราะที่บ้านไม่ได้ติดประเภทความความสูงๆ)
ที่สำคัญก็ไม่ได้จะมีอะไรมาเขียนได้บ่อย (ชีวิตไม่มีการอัพเดต)
ดังนั้นก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรว่าจะทำได้ดี แต่เนื่องจากวันหนึ่งได้มีโอกาส sarch
อะไรบางอย่างเพื่อจะออกไปพูดหน้าชั้น ก็ได้ไปเจอ blog
อันหนึ่งเข้าพออ่านแล้วรู้สึกถึงความตั้งใจ ความมีสาระของเจ้าของ blog มาก
ตอนแรกก็คิดว่าอาจเป็นเพราะเนื้อหาที่เขียนเป็นเรื่องที่เราอยากรู้เลยคิดว่ามันน่าสนใจล่ะมั้ง
เลยเปิดไปดูย้อนหลัง..ก็รู้สึกถึงความตั้งใจของเจ้าของมาก มันเลยเกิดความรู้สึก "อยากมี"
ขึ้นมาบ้าง แต่ก็คิดว่าตัวเองคงไม่เหมาะ เพราะยุ่งเหลือเกินกับชีวิต

แต่พออ่านไปก็ได้รู้ว่าเจ้าของ blog ท่านนั้นทำงาน เกี่ยวกับอะไร
ก็ยิ่งรู้สึกว่าในเมื่อคนๆนั้นยังสามารถสร้าง blog ขึ้นมาได้
และยังสามารถอัพได้เรื่อยทั้งๆ ที่งานของเจ้าของ blog
ท่านนั้นก็ไม่ค่อยได้อำนวยกับเรื่องนี้สักเท่าไร
นี่ล่ะสิ่งที่เราคิดในเมื่อคนอื่นทำได้ เราเองก็น่าจะทำได้
ไม่ควรจะเอาเรื่องเวลามาเป็นเงื่อนไข..จริงไหมคะ..และเราก็ว่าถ้าเจ้าของ blog
ท่านนั้นได้อ่านเรื่องนี้เขาคงอยากบอกเราว่าลองจัดเวลาใหม่ดีๆ
แล้วเราจะรู้เองว่าเรามีเวลาเหลือ..ใช่ไหมคะ
อ่านมาถึงตรงนี้คงอยากทราบแล้วใช่ไหมว่า blog อันนั้นชื่ออะไร..อยากบอกค่ะ
อยากบอกมาก..แต่ไม่สามารถ..ไม่กล้าบอกเกรงว่าเจ้าของเขาจะเคืองเอา
เอาไว้ให้เราขออนุญาตเอาชื่อ, เอา blog เขามาลงก่อนนะคะ รับรองจะรีบบอก
เพราะเรื่องดีๆ ก็อยากจะเผยแพร่เหมือนกัน